Dan toch … ?

4 december 2011 in Blog, Europa, Macro-economie

Wat wel wordt genoemd de moral hazard problematiek moet eerst worden getackeld: op het moment dat een zuideuropees probleemland voldoende financiële steun krijgt toegezegd, verslapt de belangstelling om het ingezette bezuinigingsbeleid onverminderd voort te zetten. De enige uitweg op korte termijn lijkt om de bal via het IMF te spelen. Deze organisatie heeft de ervaring met aanpassingsprogramma’s voor landen  en staat ook boven de partijen.
Nu het ook duidelijk is geworden dat de financiering van het Europese noodfonds, het EFSF, bij lange na niet rond komt, kunnen de beschikbare middelen via het IMF lopen, aangevuld met extra leningen van de Europese centrale banken.

Een moeilijkheid die hierbij nog moet worden opgelost is dat de twee grote probleemlanden, Italië en Spanje, geen formele aanvraag voor een IMF-programma resp. hebben gedaan of zullen doen. IMF-toezicht is dan niet meer dan informeel en dat kan door de markten als onvoldoende worden beschouwd.

Voor de langere termijn zou de Merkel/Sarkozy-aanpak een aanpassing van de Europese verdragen vereisen. Een Europese Monetaire Unie vereist afstemming van begrotingstekorten en coördinatie van andere economische beleidsterreinen. Dat betekent meer macht naar Brussel en meer mogelijkheden om landen te straffen die zich niet aan gemaakte afspraken houden, in wezen de basis van de huidige problemen. Waarschijnlijk ligt hier ook het zwakste punt van de hierboven geschetste aanpak van de schuldencrisis: politici die in twee jaar de zaak uit de hand hebben laten lopen en moeilijke beslissingen voor zich uit schoven, moeten het nu eens worden over wat moet uitmonden in een soort Begrotingsunie of nog verdergaande Economische Unie?

Niettemin, vorige week was er een positieve stemming op de financiële markten, die vooral was te danken aan een wereldwijd gecoördineerde actie van centrale banken om de dollarliquiditeit in de geldmarkt te vergroten. Zo zou ook een grootschalige monetaire verruiming door de ECB op gang kunnen komen als deze instelling het idee heeft dat aan haar belangrijkste eisen – d.w.z. serieuze tekortreductie door de eurozonelidstaten – wordt voldaan. En daar is vooruitgang: zo komt de Italiaanse premier Mario Monti  met een pakket maatregelen van € 24 miljard om de overheidsfinanciën te verbeteren. Ook de nieuwe Belgische regering o.l.v. Di Rupo heeft het begrepen.

De Europese schuldencrisis is complex van aard geworden. Lange en korte termijn problemen spelen tegelijkertijd en de oplossingen hiervoor zijn soms tegenstrijdig.  Het uit elkaar laten vallen van de eurozone brengt ons inziens veel hogere kosten en welvaartsverlies voor de bevolkingen met zich mee dan de kosten van de huidige aanpak. Ook de meeste politici verdedigen deze stelling in het openbaar. Helaas heeft dat tot nu toe nog niet tot voortvarend handelen van hen geleid.

Deze week zijn er betrekkelijk weinig macro- en bedrijfscijfers, dus alle aandacht kan zich op 9 december richten.

Franke J. Burink
Castanje Vermogensbeheer

4 december 2011

frankeburink_castanjevb_2


Deel dit berichtShare on Facebook
Facebook
0Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

Over de auteur

Franke Burink is adviseur bij Castanje Vermogensbeheer. Zijn carrière is begonnen bij ABN AMRO, hier heeft hij ruim 20 jaar met succes gewerkt als senior economist en private banker. Sinds 2000 is hij werkzaam als zelfstandig vermogensbeheerder. Vragen? Bel Franke op 073 - 30 30 260 of mail naar info@castanje.nl