Van Dim Sum naar QE

23 september 2012 in Blog, Macro-economie, Wereld

–          Echter de exporterende bedrijven in Europa kunnen het ook wel eens moeilijk gaan krijgen. Wereldwijd ligt de recessie op de loer. Veel zal afhangen van de maatregelen rond fiscal cliff in de Verenigde Staten. Als Democraten en Republikeinen niet voor 1 januari overeenstemming over bezuinigingen hebben, vervallen alle tijdelijke belasting- en subsidieprogramma’s. De economische groei kan dan met 3% worden gedrukt (in het rood). Maar ook als er wel een overeenkomst komt, dan blijft nog het groeitempo te laag.
Als dan ook in China de groei terugvalt tot 7% of lager, kunnen zelfs de ijzersterke Duitse machinebouwers de negatieve gevolgen gaan ondervinden;

–          Wat kunnen de autoriteiten hieraan doen? De Centrale Banken hebben in elke geval fors ingegrepen. Algemeen werd in Amerika een nieuwe, derde, ronde van Quantitative Easing (monetaire stimulering) verwacht, maar Ben Bernanke is verder gegaan.  De Fed gaat net zo lang door, oneindig (= ∞) – vandaar QE∞ – totdat de werkloosheid tot een bevredigend niveau (5,5%) is gedaald, tenzij in de tussentijd de inflatie uit de pan loopt (>3%). John Mauldin heeft in zijn Frontline Thoughts uitgerekend wat dit betekent: als de werkgelegenheid met 250.000 per maand groeit en daarbij hoort een toename van het BBP met 3% van af nu, dan is het werkloosheidspercentage over drie jaar 5,5%. In deze nieuwe ronde wordt geld gepompt in de huizensector via het opkopen van hypothecaire leningen, maar de vraag blijft of het werkt. Hetzelfde geldt voor de verruiming die Japan in het monetaire beleid heeft doorgevoerd;

–          In onze actuele visie vorige week zijn wij al ingegaan op de big bazooka van Mario Draghi (Onder voorwaarden, zonder limieten).  Ook in Europa klotsen de liquiditeiten van de bankbalansen af, maar het leidt vooralsnog niet tot een groei van de bestedingen;

–          Van de grootmachten die mondiaal nog van materieel belang kunnen zijn, resteert dan China. De afzwakking is duidelijk en in een periode waarin de hoogste macht zal worden overgedragen, lijkt het voor de hand te liggen om budgettair te stimuleren. De plannen liggen al klaar, maar schijnt er aarzeling te zijn. Ik kwam een aardige geachte tegen van Louis Gave. Nu een steeds groter en groeiend deel van de wereldhandel via China verloopt, bestaat de behoefte bij dit land om minder afhankelijk van de dollar te worden. Kortom China vraagt zijn handelspartners om in renminbi (RMB) af te wikkelen. Maar dan moeten Korea, Brazilïe, Zuid Afrika en straks ook de Europese landen wel ook reserves kunnen aanhouden in RMB. Daarvoor wordt nu via Hong Kong een eerste stap gedaan door de creatie van een offshore RMB-markt, de zogenaamde dim sum obligaties, genoemd naar het populaire Chinese gerecht. Er is nog een lange weg te gaan naar volledige convertibiliteit van de RMB, maar de Chinese leiders willen tonen dat zij een betrouwbaar en stabiel economisch beleid voeren en niet op elk zuchtje tegenwind met enorme pakketten reageren. Het zou kunnen, maar ik verwacht wel dat budgettair en monetair wordt ingegrepen.

In elk geval kan de ontwikkeling van de dim summarkt de komende jaren van groot financieel belang worden, te vergelijken met de creatie van de junk bond markt door Michael Milken.

De bal ligt bij de overheden, de centrale banken hebben hun ding gedaan. Maar zowel in de VS als in Europa zijn de voortekenen niet geweldig. Wij blijven voor u van deze plaats de ontwikkelingen volgen.

Deel dit berichtShare on Facebook
Facebook
0Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

Over de auteur

Franke Burink is adviseur bij Castanje Vermogensbeheer. Zijn carrière is begonnen bij ABN AMRO, hier heeft hij ruim 20 jaar met succes gewerkt als senior economist en private banker. Sinds 2000 is hij werkzaam als zelfstandig vermogensbeheerder. Vragen? Bel Franke op 073 - 30 30 260 of mail naar info@castanje.nl